Myanmar

Engelli ama değil

Wama, Myanmar'dan, 40 yaşında bekar bir adamım. Adım Ko Htwe. Yedi çocuklu, büyük bir aileden geliyorum. Sadece en gencimiz ve ben bekarız. Annemle birlikte yaşıyorum. Doğuştan her iki kolum da yok. Ailemde engelli olan tek kişiyim.

Hayatımı ressamlık yaparak kazanıyorum. İnsanlar, ilk bakışta, engelli birinin yaptığı işte iyi olabileceğini beklemiyorlar ancak sanatımızı geliştirmek için ne kadar emek sarfettiğimizi gördükleri zaman saygı duymaya başlıyorlar ve yaptığımız işte ne kadar usta olduğumuzu anlıyorlar. 

Yıllar içinde çok değerli öğretmenlerim oldu. İlk öğretmenim ise sevgili babamdı. Bana çizmeyi, renklerle oynamayı ve yaptığım her işe hayal gücümü katmayı öğreten oydu. Başlangıçta resim yapmak benim için sadece bir hobiydi. Bugün, bu sanatta 25. yılımı geride bıraktıktan sonra, büyük bir gururla, kendime "ressam" diyebiliyorum. 

Turizmin yoğun olduğu dönemlerde işlerim açılıyor ve kazancım artıyor. Geleceğimle ilgili özel bir hayalim ya da planım yok. Annem ve bana yetecek kadar para kazanabildiğim sürece mutluyum. Anneme tıpkı onun bana küçükken baktığı gibi bakabilmek için evlenmeyi düşünmüyorum.

Ko Htwe 
Inle Gölü, Myanmar, 20 Ocak 2019

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Fotoğrafçı Hakkında

Devamı

Uzun boyunlu kadınlar

Ben Moh, 67 yaşındayım. Beş çocuğum var. Kocam bir ay önce vefat etti. Şimdilerde İnle Gölü bölgesinde yaşıyorum. Doğduğum yerde çiftçilik yapıyorduk ve zor bir yaşantımız vardı. Buraya geldiğimizde ise örgü giyecekler yapmaya ve bunları turistlere satmaya başladık. Aylık gelirim bölgeye gelen turist sayısına göre değişiklik gösteriyor.

Kültürümüze göre, uzun boyunlu kadınlar daha çekici ve güzel olarak kabul ediliyor. Dokuz yaşındayken 13 parçalı boyun halkası takmaya başladım. Bu halkaların sayısı yaşım büyüdükçe arttı. Onyedi yaşındayken 14, yirmi yaşına geldiğimde ise takılabilecek maksimum halka sayısı olan 25 parçalı boyun halkası takıyordum. Bir halkada iki farklı ve birbirinden ayrı parça bulunur. Bu halkalar saf bronzdan yapılır ve tek parça olarak takılır. 25 parçalı bir boyun halkasının yaklaşık ağırlığı 10 kg. kadardır. Sadece uyurken taktığımız ekstra bir halka da vardır. Uyurken halkaları öne bakacak şekilde çeviririz, normalde ters olarak takarız. Her ne şart altında olursa olsun bu halkaları ömrümüz boyunca hiç çıkarmayız.

Elbisemin rengi bizim geleneksel rengimiz. Bence elbisem ve halkalarımla çok güzel görünüyorum.

Moh Khara
İnle Gölü, Myanmar, 20 Ocak 2019

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Fotoğrafçı Hakkında

Devamı

Nehirde hayat

Ben Daw Khaıng Mar Cho. Gyıng Gyı adında, nehir kenarı bir köyde doğdum ve halen de orada yaşıyorum. Üç erkek, iki kız kardeşim var. Sadece ilkokula gidebildim. Evliyim, dört çocuğum var. Kocam tekne kaptanlığı yapıyor.

Turizm sektörüne girmeden önce, kocamla beraber çiftçilik yapıyorduk fakat iflas ettik. Çok borcumuz vardı. Gerçekten çok zor zamanlardı, o günlerde karnımızı doyurmakta bile zorlanıyorduk. Daha sonra Mandalay ve köyümüz arasında taşıt ve yolcu taşımak amacıyla küçük bir tekne satın aldık. Myanmar'da 2012 yılında yaşanan turizm patlamasından sonra bölgemize çok turist gelmeye başladı. Bunun üzerine ben de teknemizle turistlere nehir turu düzenlemeye karar verdim. Bu işi çok seviyorum çünkü bana yeni ve değişik insanlarla tanışma şansı veriyor.

Gelecek hakkında herhangi bir fikrim yok. Mutluyum, ailemle beraberim, onlar da mutlu, kısacası ihtiyacım olan her şeye sahibim. Sadece bazen hayatımı daha iyi planlayabilirdim diye düşünüyorum. Bunun dışında geriye dönüp baktığımda hiçbir pişmanlığım yok. Bundan sonra, tek isteğim hayatta geri kalan günlerimi mutlu bir şekilde geçirebilmek.  

Daw Khaıng Mar Cho
Mandalay, Myanmar, 17 Ocak 2019

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Fotoğrafçı Hakkında

Devamı

Sepetteki umutlar

Ben Ma Cho. 46 yaşındayım. Min Nan Thu adındaki bu küçük köyde doğdum ve halen burada yaşıyorum. Çiftçiyim, yaptığım işi çok seviyorum ve gurur duyuyorum. Yetiştirdiğim ürünleri sepetime koyup pazarda satıyorum.

Köyümüzü etkileyen bir felakette ailemi kaybettim. Kocam da aynı felaketten dolayı üç yıl boyunca felçli kaldı. Ona elimden gelen en iyi şekilde bakmaya çalıştım fakat iyileştikten sonra başka bir kadınla kaçıp, beni terketti. Bundan sonra hayatım daha da zor bir hal aldı. Eğitimli bir kadın olmayışıma çok üzülüyorum. Bu yüzden çocuklarımın alabilecekleri en iyi eğitimi almalarını istiyorum.

Hayatımın sonuna kadar bir çiftçi olarak yaşamak istiyorum. Kiralık tarlamda tarım yapmayı seviyorum fakat çocuklarıma yeteri kadar yiyecek ayıramadığım zaman çok üzülüyorum. Gelecekte umarım biraz daha çok para kazanabilirim. Çocuklarıma çok özel ve iyi şeyler vermek istiyorum.

Ma Cho
Bagan, Myanmar, 15 Ocak 2019

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Fotoğrafçı Hakkında

Devamı