6 yıl önce biyolojik anne baba olamayacağımızı öğrendikten sonra, evlat edinmeye karar verdik. Baturalp ismini verdiğimiz oğlumuzu doğar doğmaz kucağımıza aldık. Yeni düzenimize alışmaya çalışırken oğlumuz rahatsızlandı, daha 20 günlüktü. Hastanede menenjit teşhisi kondu. Durumu o kadar ağırdı ki neredeyse hiç umut vermediler. Şimdi 6 yaşında, hayata var gücüyle tutundu. Ancak bedenini hiç bir şekilde kullanamıyor, konuşmuyor, gülmüyor ve en ağırı hiç bir isteğini dile getiremiyor. Baturalp’a karşı eşimin de benim de sonsuz bir sevgimiz var. Biyolojik ailesinin istemediği bir çocuk olarak dünyaya gelmesi bir yana, bir yandan da minicik bedeniyle bu ağır hastalığı ile mücadele ediyor.
Oğlumu karnımda büyütmemiş olabilirim ancak ben o'nu kalbimde büyüttüm. Ne uykusuz geceler, ne zor tedavi süreçleri, ne maddi ne manevi çabalar bana da eşime de bir an dahi yük gelmedi. Çevremizdeki insanlar bizim oğlumuz için büyük bir şans olduğumuzu dile getirirler sık sık, ancak o bizim şansımız.
Türkiye şartlarında engelli olmak ne demekmiş yaşaya yaşaya öğrendik. Yüzme bilmeden denize düşmüş gibi, çırpınarak bir yola girebildik. Fizik tedavi uzmanımız, ailelere yol gösterir misiniz diye bir teklifte bulundu. Seve seve elimden geldiğince destek olacağım, tecrübelerimi paylaşacağım.
Eskişehir engelliler için iyi işler yapılan bir şehir. Oğlumuz 4 yaşındayken fiziksel şartlarına rağmen anaokuluna yazıldı. Arkadaşları hiç yadırgamadılar, çok sevdiler. Sene sonunda öğretmeni, fotoğraflarından oluşan bir klip hazırlamıştı, Baturalp ile ilgili yaşadığım en mutlu gündü.
Herkesin evladı ile ilgili umutları, hayalleri vardır. Benim tek bir hayalim var. Uzak ya da yakın ama bir gün, bir kez dahi olsa bana ‘anne’ diye seslenmesi...
Sema Çebi, Anne
Eskişehir, 7 Temmuz 2018
Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.
Bu fotoğraf ve hikayesi insanhikayeleri.com.tr’ye aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.
16 Yorum
Selma Demirkan
26 Temmuz 2018Anne olmak zor bu devirde daha zor heleki özel bir çocuğun anne babası olmak çok çok daha zor. Herkezin bir sınavı var derler ya siz bu sınavda kazanılabilecek en büyük başarıyı hak ettiniz. Aslında çok fazla bişey yazmaya gerek yok resim herşeyi o kadar güzel anlatıyorki gözlerim dolu dolu okudum yazını evet Baturalp çok şaslı size sahip olduğu için.Yüzü gibi kalbi de güzel anne rabbim Baturalpin anne baba diye seslenmesini nasip etsin size
Mihriban usta
26 Temmuz 2018Gönlü yüreği güzel ablam karsiliksiz tertemiz sevgi dolu kocaman yürekli fedakar cefakar ANNE allah kolaylik versin sabrinin sonunu mukafatlandirsin hersey gönlünüzce olsun baturalp bizim 1 tanemiz sevgilerle????
Pınar Soykut
24 Temmuz 2018Biyolojik anne babanın bile bu kadar zor bir durumda çoğu zaman göstermeyeceği bir cesur yürek örneği. Güzel genç, dinamik ve yenilikçi bir anne örneği. evet kitlelere örnek olacak bir hikaye kutlarım.
Ali Esin
12 Temmuz 2018Anneliğin tarifi mi? İnsan olabilmenin tarifi mi? Her ikisinin diye düşünülebilir. Ama bence tarifi imkansız güzelliğin tarifi. Eminim ki Baturalp büyüdüğü o koskocaman kalbe, çokça ve minicik kalbiyle koskocaman Anne diye diye haykırıyordur. Gönlü zengin insanları gördükçe, hayata sarılasım geliyor, dünyaya umutla bakabiliyorum. Teşekkürler ve derin saygılarım sizlere.
SÜMER ÇALBAŞ
12 Temmuz 2018Karşılıksız saf sevginin duygulandıran hikayesi. Birçok anneden daha fazla hak edilmiş bir annelik ünvanı. En temel insani değerlerin hala yüreklerde olduğunu ispatlayan bir umut ışığı. Fotoğraf da tüm hikayenin duygusunu net bir şekilde izleyenlerine aktarmış. “Anne”yi ve fotoğrafçıyı gönülden tebrik ediyorum.
2/4