Vildan Kabay

  • Vildan Kabay 4 Hikaye


    Beni takip edin:

Uysal bakkal

Uysal bakkal

Adıyamanlıyım. 37 yıl önce İstanbul'a geldim ve buraya yerleştim. 51 Yaşındayım. Maddi imkansızlıklardan dolayı okuyamadım, ilkokul mezunuyum. İki oğlum var. Büyük oğlum Fırat tiyatro bölümünden mezun, küçük oğlum Serhat ise üniversiteye hazırlanıyor.

Aslında bu "kitap oku-anlat, istediğini al" projesi oğlum Fırat sayesinde başladı. Fırat hem bakkalımızda çalışıp hem de üniversite sınavına hazırlanıyordu. Çocuklardan biri oğlumu ders çalışırken görünce "bana da kitap verir misin" demiş ve bu durum bütün mahalleye yayılmış. Oğlum yokken çocuklar devamlı  gelip, Fırat abi nerede diye sormaya başladılar. Sonradan  öğrendim ki oğlum, okudukları kitabın özetini anlatan çocuklara  ödül olarak bakkaldan ne istiyorlarsa veriyormuş.

Oğlumun yaptığı bu uygulama benim de çok hoşuma gitti. Çocuklar okullarında bizim bakkaldan bahsetmeye başlamışlar ve bunu videoya çekip sosyal medyada paylaşmışlar. Bunun üzerine Türkiye’nin dört bir tarafından kitaplar gelmeye başladı. Önce bisküvi standının yanına bir kitap standı yaptım ancak bu da yeterli gelmeyince, bakkalın bir köşesini kütüphane yapmaya karar verdim. 

Elimizdeki kitaplar o kadar çoğaldı ki, imkansızlıklardan dolayı kitap alamayanlara özellikle küçük köylerde yaşayan çocuklara gönderelim istiyoruz. Ben okuyamadığım, bu benim içimde ukde kaldığı için, okumak isteyenlere destek olmak istiyorum. Bizim gibi esnaflar çoğalırsa çocuklar bakkala gidince kitapları görecekler, merak edecek ve okumak isteyecekler diye düşünüyorum.

Bu projeyi dört yıldır yapıyorum ve yapmaya da devam etmek istiyorum. Bununla da çok mutlu oluyorum.

Tek isteğim çocuklar okusun ve öğrensin.

Kanber Bozan
29 Eylül 2019, Üsküdar, İSTANBUL

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
İstanbul aşığı bir İtalyan

Merhaba, benim adım Giusy Nicotra. Sicilya’da doğdum. Çocukluktan bu yana birçok hayalim oldu. Bunların en büyüğü ise büyüdüğümde rehber olmak, yeni yerler keşfetmekti. Bunu gerçekleştirdim şimdi sıra diğer hayallerimde… 

İtalya’da rehberlik yaparak yaşamımı kazanıyorum. Beş dil biliyorum. Liseyi uluslararası dil lisesinde okumanın çok faydasını gördüm, bu sayede İtalyanca, Fransızca, İngilizce ve İspanyolca  öğrendim. Üniversite için Arkeoloji bölümüne başlamıştım ancak çalışmaya mecbur olduğum için okulu bırakmak zorunda kaldım. Bildiğim diller sayesinde sınava girip, rehberlik yapmaya başladım. Yirmi yıldır dünyanın her yerinden İtalya’ya gelen turistler için rehberlik yapıyorum. Arkeoloji ve tarihi çok sevdiğim için bu konularda okuyorum. Bunun  tabii ki işime de faydası oluyor.

Beşinci dilim ise Türkçe. Bundan 10 yıl önce kadar Türkiye’ye geldim ve buraya aşık oldum. Bu yüzden özel dersler alarak Türkçe öğrenmeye karar verdim. Dilinizi unutmamak için yılın 3-4 haftasını mutlaka Türkiye’de geçiriyorum. Çok fazla Türk arkadaşım var, hepsiyle de görüşüyorum. Türkleri seviyorum. Bence bizler birbirimize benziyoruz.

Boş zamanlarımda yeni yerler gezmeyi, kitap okumayı, yemek yapmayı seviyorum. Merak ettiğim bir diğer ülke de Amerika. Kuzeyini ve Güneyini  ayrı ayrı, detaylı gezmek istiyorum. 

Kısacası rehberlik yapmayı çok seviyorum çünkü yeni insanlar tanımak ve yeni yerler keşfetmem açısından güzel bir meslek. Ragusa Via Balate’de kendime eski bir ev aldım, burayı butik otele çevirmek istiyorum. Tabii bunlar şimdilik sadece hayal ancak ilerde eğer rehberlik yapmaktan vazgeçersem mutlaka Türkiye’de yaşamak, burada küçük bir bistro açıp, İtalyan yemekleri yapmak istiyorum.

Benim hayatım böyle, sizler de bir gün İtalya’yı merak edip görmek isterseniz her konuda destek olabilirim. 

Giusy Nicotra 
Karaköy, İstanbul, 12 Şubat 2019

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Aslen Sicilyalı’yım ve bununla gurur duyuyorum

Ben Sebastiano, 38 yaşındayım, evliyim ve üç çocuk sahibiyim. Eşim çalışmıyor. Mesleğim Endüstri Kimyagerliği, Siraküza’da bu alanda yeterli iş imkanı olmadığından, ben de farklı bir sektörde iş buldum. Yaklaşık 15 yıldır özel bir restorantta şef olarak çalışıyorum. 

Annemle babam ben küçükken boşanmış. Sicilya’da boşanmak hoş karşılanmayan bir durum fakat buna rağmen annem bizi terketmiş. Beni babam ve babaannem büyüttü. Babaannem bana annemin eksikliğini asla hissettirmedi. Annemle ancak yıllar sonra tekrar görüşebildim. 

Babam Portobella Liberta gazetesinin ilk baskısını yapan kişidir, ancak ben küçükken hep amcam gibi itfaiyeci olmak istemiştim. Tabii ki olmadı. Okul bittikten sonra Roma’ya giderek asker oldum. Askerliğim sırasında Abdullah Öcalan İtalya’dan sığınma talebinde bulunmuştu. Ben de Roma-Cehennem Mahallesi'nde onu gözetim altında tutan ekibin içindeydim. Daha sonra askerliğe devam etmek istedim, askerlikten emekli olabilirdim ancak babam  savaşlara ve olaylara katılmamı istemediği için beni Sicilya’ya çağırdı.

İlerde kendi işletmemi açmak istiyorum. Kendimi geliştiriyorum. Gezmeyi seviyorum. Türkiye ve Romanya en merak ettiğim ülkelerin başında geliyor. Türk tatlılarını çok seviyorum. 2019 yılı için hedefim ailemle birlikte gemi turuna katılıp tüm Akdeniz ülkelerini keşfetmek.

Gurbette olmayı hiç sevmiyorum. Ülke sınırlarına girince, Meryem Ana’nın heykelini gördüğümde kendimi çok mutlu hissediyorum. Sicilya’dan asla vazgeçemem. Ben burada doğdum ve burada öleceğim.

Sebastiano La Rosa
Siraküza, Sicilya, 31 Aralık 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Benim de sizler gibi hayallerim var

12 yaşındayım, ilkokul 6. sınıfdayım, okulumu da arkadaşlarımı da çok seviyorum. Kolay mutlu olabilirim, bir çikolata, sevdiklerimle beraber olmak ya da kocaman bir pizza. Ama saçma sapan şeylere de ağlarım bazen.

Doğuştan görme engelliyim, siz öyle diyorsunuz. Sevdiklerimin bir gün gözlerimin açılacağına dair bir umudu var. Ben çok umursamıyorum, çünkü herşeyi başarabileceğime inanıyorum. Dünyayı sizin gibi göremiyorum ama insanların çoğunun da gördüğünü sanmıyorum, sadece bakanların benden farkı yok.

Bana göre görmek dünyanın güzelliklerinin farkına varmak. Saçma sapan olayları kafasına takanlara sinir oluyorum, bu yüzden göremiyorlar.

Beni seven kocaman bir ailem var. Sadece annem, babam değil. Anneannem, dedem, babaannem var. Su var, Ecem, dayım, yengem var. Ezgi, Emrah, Yetkin, Semoş ve tabii ki Vildan var, var da var... Bu insanlar beni ben olduğum için karşılıksız seviyor. Aaa unuttum bir de kedim Köpük var.

Benim de sizler gibi hayallerim var. Çok güzel piyano çalıyorum. Özel ders aldığım Yiğit öğretmenimi söylemeyi atladım. Vildan, o’da var beni seven ve sevdiğim... İleride bundan 10 yıl sonra piyano, yani müzikle ilgili bir mesleğim olsun istiyorum, eğitim almaya devam edip Güzel Sanatlar Fakültesi'nde okuyacağım. Kitap okumayı, dinlemeyi çok seviyorum. Şu anda okuduğum bir kitapta zorlukları başaran 100 kadından bahsediliyor. Beni en çok etkileyen kadının hikayesi tüm yasaklara rağmen piyano çalıp orkestra şefi olan kadın. Bu hikayeyi sevmemin nedeni piyano için tüm zorluklarla savaşması...

Hayatta görmeyi en çok istediğim şey aynada nasıl göründüğüm? Ama çok güzel olduğumu hissediyorum, herkes öyle diyor.

İşte benim hikayem. Ben çok şanslıyım. Bu benim dünyam, benim insanlarım, en güzeli benim hikayem.

Naz Aydın, Öğrenci
Gebze, Kocaeli, 17 Kasım 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi insanhikayeleri.com.tr’ye aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

 

Devamı