Meltem İnanç

  • Meltem İnanç6 Hikaye


    Beni takip edin:

Sörf benim hayatım

Sörf benim hayatım

22 yaşındayım. San Jose del Sur, Nikaragua'da yaşıyorum. Hayatımı balıkçılıkla kazanıyorum ve sörf yapıyorum. İlgilendiğim üç çeşit sörf tipi var; kıyı sörfü, mini board ve bildiğimiz normal sörf.

Sörf yapmayı çok seviyorum. Sörf benim için hayatın ta kendisi. Bir sörfçü olarak kendimi geliştirmek ve değişik sahillerde sörf yapmak istiyorum. Biraz daha iyi bir düzeye gelebilirsem sponsor bulabileceğime inanıyorum. Sörf yaparken kendimi tamamlanmış, adeta denizle bütünleşmiş gibi hissediyorum.

Sekiz kardeşiz. Erkek kardeşlerimden biri de benim gibi sörfle ilgileniyor. Henüz 13 yaşında, kıyı sörfü yapıyor. Ben de ona yardımcı oluyorum.

Ailem benimle birlikte değil, yalnız başıma yaşıyorum. Henüz sörf yaparak para kazanamıyorum. Hem kendimi geçindirmek, hem de daha iyi sörf ekipmanları alabilmek için ihtiyacım olan parayı balıkçılık yaparak ve bir arkadaşımın okulunda sörf dersleri vererek kazanıyorum. Eğer orada çalışmazsam bir kıyı sörfü tahtası bile alamam.

Sürekli tekrar ve antremanla, iyi bir sörfçü olmayı hedefliyorum. En büyük hedefim ise ülkemi, Nikaragua'yı profesyonel bir sörfçü olarak temsil edebilmek.

Josue Matamoro
Nikaragua, 27 Ağustos 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Pura Vida!
Kırklareli

Pura Vida!

Ben Luis Flores Umana. Kosta Rika'lıyım. Sırasıyla 14, 10 ve 7 yaşlarında üç erkek çocuk sahibiyim ve 32 yaşındayım. Yaşlandım tabii!

Beş yıldır Pacuare Lodge'deki Aventures Naturales firması için kanocu olarak çalışıyorum. 12 yıllık nehir tecrübem var. Çalıştığım yere 45 dakika mesafede küçük bir kasaba olan Turrialba'da yaşıyorum. 

Kano kullanmayı ilk olarak 12 yaşımda, Turrialba'daki kano okulunda öğrendim. Daha sonra ise raftinge geçtim.

İnsanları mutlu etmeyi seviyorum ama güvenli bir şekilde. Güvenlik her zaman önce gelir. İnsanlar hoş vakit geçiriyor ve eğleniyorlarsa ben de çok mutlu oluyorum. Pura Vida!

Çocuklarım okula gidiyorlar fakat aynı zamanda kano kullanmayı da öğreniyorlar. Onların iyi birer kanocu olmalarını istiyorum. 

Kosta Rika'da hayat oldukça pahalı fakat buranın doğal güzelliklerine gerçekten paha biçilemez. Yağmur ormanının  ortasında yaşıyoruz bu yüzden hava devamlı yağmurlu. Vahşi doğanın içinde korku hissetmiyorum. Paraşüt, kanyon geçişi, şelale inişi ve yerlilerin yaşadığı bölgelere doğa yürüyüşleri gibi çeşitli doğa aktiviteleri düzenliyoruz. 

Pura Vida!

"Pura Vida" Kosta Rika'da bizim hemen hemen her şey için kullandığımız bir terim. "Pura Vida" demek bizi mutlu ediyor.

Pura Vida!!!

Luis Flores Umana
Kosta Rika, 22 Ağustos 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Bizim toplumda kadınlara değer verilir

Ben Yari. Panama'daki Emberra Toplumu'nun iki şefinden birinin karısıyım, 39 yaşındayım.

Panama hükümeti tarafından bize tahsis edilen Darien, Camarca 2 bölgesinde yaşayan Panama'daki yedi kabileden birindenim. Kabilem ilk olarak buraya 1950'li yıllarda yerleşmiş. 20 aileden oluşan küçük bir topluluğuz, ulusal ve uluslarası düzeyde buranın yerli halkı olarak tanınmak istiyoruz.

Emberra Toplumu'nda kadınlara değer verilir. Bizler ne istediğimiz, ne hissettiğimiz ve kim olduğumuz hakkında rahatça konuşabiliyoruz. Toplumumuzda kadınlar olarak hem evde hem dışarıda çalışıyoruz ve erkeklerimizle her işi beraber yapıyoruz. 

Değişik bir kültürü temsil ettiğimiz için önemli olduğumuzu düşünüyoruz. Benim ve buradaki bütün yetişkinler için en büyük zorluk kültürümüzü korumak, örf ve adetlerimizi gelecek kuşaklara aktarabilmek. 

Günlük hayatımda geleneksel yemekler pişirmeyi ve bize özgü, mısır veya pirinçten yapılan "Chicha" adını verdiğimiz çok leziz bir içeceği yapmayı seviyorum. Diğer bir sevdiğim şey ise balık tutmak, doğayla bir arada olunca gerçekten çok mutlu oluyorum. Şehir de güzel, ama sadece bir günlüğüne. Günün sonunda burada olmak bana kendimi daha iyi hissettiriyor.

"Bi Abua"

Yari
Panama, 20 Ağustos 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Yardım ettiğimde uçuyorum

1944’te İstanbul, Balat’ta doğdum. Yedi göbek İstanbulluyum. Büyükbabamın ismini verdiler bana doğduğumda; Salamon. Askere gittiğim zaman bir çocuk dedi ki; "Şu ismini değiştirsene.", "Ne olsun?" Düşündük, taşındık Selim dedik. 

Anneme çekmişim, çocukluğumdan beri her zaman verici bir insan oldum. O da benim gibi tanımadığı kişilere bile yardıma koşan biriydi. Yardım ettiğimde adeta uçuyorum. Yardımın makbul olanı karşı tarafa hissettirmeden yapılanı diye düşünüyorum. Varidatımın daha yeşermeye başladığı zamanlar, 40’lı yaşlarımda, bayramlarda zarflara para koyup herhangi bir adama verirdim. "Kime istersen dağıt." derdim, o beni tanımıyor, ben onu tanımıyorum ama adamı da takip ederdim nerelere veriyor diye. İnsanlara yardımımın dokunduğunu görmek beni inanılmaz mutlu eder ve rahatlatır her zaman.

Annemin bize çok güzel öğretileri vardı. Balat’ta oturduğumuz zaman özel ders verirdim ve bu parayla kendimi geçindirirdim. Babamdan 1 kuruş para almazdım. Annem Beyoğlu’na, Bankalar Caddesi’ne sinemaya giderken para verirdi bana. "Cebimde para var." derdim. "Olsun, al oğlum. Ya bir bardak kırarsan onun parasını nasıl ödeyeceksin? Bu para sende kalsın, harcama. Geldiğin zaman bana iade edersin." derdi. Bu büyük bir şey. Ne kazandırdı bana? Güven duygusu ve hayat tecrübesi. Arkanda sırtını dayadığın, seni senden daha çok düşünen bir kadın var. Bu, benim için çok önemliydi.

11 yaşımdayken babamın dükkanına, ona yardıma giderdim. Pazar günleri Bakırköy’de pazar kurulurdu. Orada giysi de satılırdı. "Baba" derdim, "Sen bana bahşiş çıkarmaya çalışma. Bana 5 tane pantolon ver, götürüp bunları pazarda satayım, tanesinden de 1 lira kazanayım." Çocuk olduğum ve kaliteli bir şey sattığım için insanlar bana ayrı bir ilgi gösterirdi. Zaten aldığım fiyatın üstüne sadece 1 lira kar koyduğum için malım çabuk satılırdı. 5 pantolonu bitiriyordum, geliyordum, hadi 3 pantolon daha. Yani iyi para kazanırdım. Demek ki ticaretin bir tarafı doğru yöntemle yola çıkmak, diğer tarafı ise çalışmak. Çalışacaksın, kafanı da çalıştıracaksın ve kazanacaksın. 

Selim Namer
İstanbul, 10 Temmuz 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi "İnsan Hikayeleri Projesi" fotoğrafçılarına aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Düşüm Masai Mara’nın en iyi kadın safari rehberi olmak

Ben Agnes, 23 yaşındayım. Masai Mara, Kenya'da yaşıyorum. Büyük bir ailemiz var fakat babamı uzun bir süre önce kaybettik. Bu üzücü olaydan sonra annem de kendi toprağına dönüp, orada yaşamaya başladı. Ailenin en büyük çocuğu benim, dört erkek, iki kız kardeşim var. Benim de üç yaşında bir oğlum var fakat henüz evli değilim. Evlenmeden önce içimdeki gücü keşfetmek istiyorum.

Ben bir kadın safari rehberiyim. Bu işi dört yıldan beri yapmaktayım. Çocuğumun iyi bir eğitim almasını sağlamak istiyorum. Hayallerini gerçekleştirmesine yardımcı olmak istiyorum.

Zor zamanlar yaşadım. Hayatımda nelerin öncelikli olduğunu belirledikten sonra geri kalan diğer her şeyi elemeye başlamanın zamanı gelmişti. İçinden geçtiğim bu süreç tamamıyla hayatımı basitleştirmekle ilgiliydi. Bu sürecin sonunda artık benim için gerçekten önemli olan şeylere çok daha rahat odaklanabiliyordum.

Hayatımda beni geriye iten o kadar gereksiz yüklerim vardı ki duygusal olarak tükenme noktasına kadar gelmiştim. Bu gereksiz yükleri sırtımdan attıktan sonra kendimle barışıp, iç huzuruna kavuştum ve artık kendimi çok daha rahat hissediyorum.

Bu yaklaşımı bütçemi planlarken de kullandım, gereksiz harcamaları kestikten sonra stresten kurtulup o açıdan da çok rahatladım.

En büyük arzum ve hedefim, Masai Mara’daki en iyi kadın safari rehberi olmak, bu şekilde iyi bir  yaşam standardına sahip olmak ve bu sayede ailemin de daha iyi bir hayat sürmesini sağlamak. 

Agnes Kelero
Masai Mara, Kenya, 11 Kasım 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi insanhikayeleri.com.tr’ye aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı
Safari benim hayatım

Safari benim hayatım

Benim adım Raaji Bharij. Kenya’da yaşıyorum. Atalarım buraya 120 yıl önce Kuzey Hindistan’daki Pencap’tan göçmüşler. Evliyim, henüz çocuğum yok. Nairobi’de, Kenya’nın güzel bir bölgesi olan Giraffe Center’a çok yakın yaşıyorum.

Bir safari kampım var. Safari turları düzenliyoruz. Motorsporları hayatımın en büyük tutkusu. Ralli, motosiklet ve hızlı arabaları seviyorum. Bunlar dışında hayvanlarla ilgileniyorum. Hayvanları korumanın yalnızca ülkemiz için değil aynı zamanda geleceğimiz ve tüm dünya için de önemli olduğunu düşünüyorum. Dünyanın her yerinden insanlara sesleniyorum, gelin ve ülkemizin güzelliklerini, benzersiz kültürünü deneyimleyin. Safari turları düzenlemek hayatımın tutkusu çünkü insanların ülkemden keyif aldığını ve gülümsediklerini görmek paha biçilemez. 

Çocukluğumda ve gençliğimde ailemle hep kamp kurardık. Doğada olmayı seviyorum. Trafik yok, burası oldukça huzurlu. İnsanlarla tanışmayı da seviyorum. Kamp kurduğunuzda daima yeni insanlarla tanışırsınız; yani her gün yeni bir hikâyedir ve üstelik, insanları ilk kez Afrika ile tanıştırırsınız. Biz buranın güzelliklerine aşinayız fakat buraya ilk kez gelenlere her şey muhteşem gözükür. Yalnızca bir zebra ya da zürafa görseler de bu böyledir. Afrika’da yaşanan her bir deneyimin çok özel olmasının nedeni budur. 

Raaji Bharij
Nairobi, Kenya, 7 Kasım 2018

Daha fazla hikaye için bizi Facebook ve Instagram hesaplarımızdan takip edin.

Bu fotoğraf ve hikayesi insanhikayeleri.com.tr’ye aittir. Paylaşmak ve alıntı yapmak isterseniz, ilgili bağlantıyı ve #insanhikayeleri #humanstories etiketlerini kullanmanızı rica ederiz.

Devamı